Kody dwuwymiarowe (2D) to szczególna forma przedstawienia danych tekstowych lub numerycznych w postaci graficznej. Zwykle składają się z wielu rzędów czarno-białych kwadratów. Dzięki lepszemu wykorzystaniu dostępnego miejsca (kod dwuwymiarowy jest gęstszy), umożliwiają przechowywanie większej porcji informacji niż kod liniowy na takim samym obszarze. Ta cecha jest szczególnie przydatna przy zastosowaniach inwentaryzacyjnych.
Typowy kod 2D może przechować do kilkuset znaków na względnie małym obszarze. O ile technicznie nie ma przeciwwskazań przed umieszczeniem większej ilości danych, o tyle etykieta z takim kodem stanie się zbyt duża i może być kłopotliwa do przeskanowania.
Z drugiej strony, kod dwuwymiarowy zawierający jedynie numer środka trwałego lub kod produktu jest znacznie mniejszy niż jego jednowymiarowy odpowiednik. Dzięki temu możliwe jest np. znakowanie drobnego sprzętu komputerowego (dyski twarde, karty rozszerzeń) i elektronicznego (telefony komórkowe) w bardziej dyskretny sposób. Dane złożone z kilku-kilkunastu znaków można z łatwością umieścić na obszarze mniejszym niż 1cm x 1cm.
Istnieje wiele standardów kodów 2D, ale w praktyce najczęściej stosowane są kody DataMatrix i QRCode. W obu standardach gęstość informacji w przeliczeniu na centymetr kwadratowy jest podobna. Oba standardy umożliwiają odczytanie kodu także wtedy, gdy jego znaczna część (nawet do 30%) jest uszkodzona lub nieczytelna. Dostępne w sprzedaży czytniki kodów 2D i kolektory danych bez problemów radzą sobie z kodami w obu standardach.
Etykiety z kodami 2D powinien być w stanie przygotować każdy dobry program inwentaryzacyjny. Warto zwrócić uwagę w jakim standardzie drukujemy etykiety, żeby dobrać odpowiednie urządzenie do ich późniejszego odczytu. Tak jak w przypadku kodów jednowymiarowych, kluczem do sukcesu jest eksperymentowanie z różnymi formatami etykiet.
